Nazywam się Paulina Maciejewska. Od 15 lat fotografuję ludzi i marki: przedsiębiorców, architektów, psycholożki i trenerki, firmy przy reportażach z konferencji i wydarzeń, marki odzieżowe, czy modelki. 

Pracuję w Warszawie. Robię sesje wizerunkowe, reportaże z konferencji i wydarzeń firmowych, content dla marek oraz sesje portretowe i kobiece.

Równolegle od lat realizuję własne projekty fotograficzne. Część z nich trafiła do magazynów: Vogue Italia, L’Officiel, Digital Camera Polska.

Zajmuję się również fotografią ślubną, ale pod innym szyldem: Groszki & Róże Fotografia. 

Jak pracuję?

Sporo moich klientów zaczyna rozmowę od tego samego zdania: „tylko uprzedzam, ja fatalnie wychodzę na zdjęciach”. Mówią to ludzie, którzy w swojej pracy czują się absolutnie pewnie, a przed obiektywem nagle przestają. Po piętnastu latach wiem, że to prawie nigdy nie jest kwestia urody. Zwykle chodzi o coś innego. Człowiek zna siebie głównie z lustra i z selfie, więc zdjęcie zrobione z zewnątrz jest dla niego zaskoczeniem.

Dlatego zanim zaczniemy, rozmawiamy o tym, do czego zdjęcia mają służyć i co Ci się w sobie nie podoba. Podpowiadam, co wziąć na sesję. Na planie mówię, co robić, więc nie musisz się zastanawiać, co zrobić z rękami. Pokazuję kadry w trakcie, żeby było wiadomo, w którą stronę to idzie, i żeby nie było niespodzianek na końcu. Zwykle po pierwszym kwadransie człowiek przestaje pilnować, jak wypada. I to jest dokładnie ten moment, w którym powstają zdjęcia, które potem wybiera.

Skończyłam historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim i moja fotografia mocno z tym koresponduje. Zanim podniosę aparat, myślę kompozycją, światłem i kolorem. Stąd bierze się to, że sesja wizerunkowa wychodzi u mnie bliżej edytorialu niż zdjęcia do CV.

Kim jestem poza aparatem?

Pochodzę z Konina, mieszkam w Warszawie. Prowadzę bloga o polskich pałacach i dworach, palacowymszlakiem.pl.

Lubię styl vintage, poranne mgły i muzykę elektroniczną. Inspiruje mnie świat, który bezpowrotnie przeminął. Chyba właśnie stąd bierze się to, że moje zdjęcia bywają nazywane nastrojowymi.

Fotografuję też siebie. Autoportret to mój osobny wątek, w dużej mierze prywatny, ale sporo mnie nauczył o tym, jak człowiek czuje się przed obiektywem.

Od początku podpisuję je pseudonimem FairyLady. Został ze mną z czasów liceum, kiedy wynosiłam aparat na pola pod Koninem i nie przyszłoby mi do głowy, że kiedyś tym samym podpisem oznaczę zdjęcia w Vogue.